این داستان.دوست داشتن یه داروی خاصه

یه چیزی درباره دوست داشتن میخوام بگم.دوست داشتن عین دارو میمونه.هم خوبه هم عوارض داره.دوست داشتن باعث میشه طعم تلخ تنهایی درد تنهایی رو فراموش میکنی.دوست داشتن بعث میشه به ارامش برسی.دوست داشتن باعث میشه به زندگی یه جور دیگه نگاه کنی.ولی عوارضی که داره اینه که دوست داشتن زیاد باعث میشه به جنون برسی.جنون عشق.بی قرار میشی این بی قراری ادمو ازار میده دوست داره زود به عشقت برسی ولی نمیتونی.فرض کن به چیزی رو ببینی میخواییش بگیریش ولی دستت بهش نمیرسه.فقط میتونی نگاش کنی و حسرت بخوری. این خیلی بده.باید صبر کنی قدت بلند تر بشه تا دستت برسه.میتونی چیزی بزاری زیر پاهات تا بلند تر بشی ولی توی این رابطه تقلب معنی نداره.پس دوست داشتن سخته.فقط باید قوی بشی.قوی اون قدر قوی که بتونی جلو عوارض هاش مقاومت کنی تا به هدفت برسی.حالا من مریم شده انتی بیوتیک شده نوافن دردام.نباشه میمیرم.نه که عوارض نداره .داره.ولی خداوکیلی می ارزه.این قدر دوستش دارم که نگو نپرس دیوونشم.اینو خودشم میدونه.واااااااااااااای چرا این قدر زود زود دلم براش تنگ میشه.ببخشید از حضورتون مرخص بشم برم حالشو بپرسمو بیام

خوشبختی بدون شرح...